İmmun hüceyrələri bir-birinə və hətta şiş hüceyrələrinə xüsusi DNT fraqmentlərini ötürə bilir və bununla da xərçəngi tanımaq və məhv etmək qabiliyyətlərini gücləndirir.

BAKU.WS xəbər verir ki, bu nəticəyə "Weill Cornell" Tibb Mərkəzinin tədqiqatçıları gəliblər.

Alimlər müəyyən ediblər ki, immun cavabın əsas iştirakçıları olan aktivləşdirilmiş T-hüceyrələri hüceyrəxarici vezikullar ifraz edir. Bunlar hüceyrələrin siqnallar ötürmək üçün istifadə etdiyi mikroskopik membran "kapsullarıdır". Bu vezikulların daxilində digər hüceyrələrə keçə bilən DNT fraqmentləri mövcuddur.

Aparılan eksperimentlər göstərib ki, bu DNT tərkibli vezikullar həm digər immun hüceyrələri, həm də şiş hüceyrələri tərəfindən mənimsənilir. Hüceyrəyə daxil olduqdan sonra onlar antigen təqdimatı prosesini gücləndirir - bu, immun sistemin təhlükəni tanıdığı əsas mexanizmdir. Nəticədə şişlər immun sistem üçün "görünən" olur və daha aktiv şəkildə hücuma məruz qalır.

Normalda xərçəng hüceyrələri bu prosesi zəiflədərək immun nəzarətdən yayınmağa çalışır. Lakin aşkar edilən mexanizm vəziyyəti əksinə çevirir: vezikullar immun sistemin şişi tanımaq qabiliyyətini bərpa edir.

Heyvanlar üzərində aparılan ilkin (doklinik) təcrübələrdə bu cür vezikulların yeridilməsi şişlərin böyüməsini ləngidib və immun hüceyrələrinin onların daxilinə daha çox nüfuz etməsinə səbəb olub. Effekt bir neçə xərçəng növündə, o cümlədən glioblastoma, mədəaltı vəzi xərçəngi və üçqat mənfi süd vəzi xərçəngi kimi, adətən immunoterapiyaya zəif reaksiya verən formalarda müşahidə edilib.

Tədqiqatçılar həmçinin müəyyən ediblər ki, vezikullardakı DNT təsadüfi deyil - o, immun funksiyalarla bağlı genlərlə zəngindir. Bundan əlavə, vezikulların səthində bu genetik materialın hüceyrə nüvəsinə çatdırılmasına kömək edən ferment mövcuddur və orada müvəqqəti aktivləşə bilir.

Müəlliflərin sözlərinə görə, bu kəşf immun cavabın təbii "gücləndirmə dövrəsi"nin mövcudluğunu göstərir: T-hüceyrələri yalnız şişə birbaşa hücum etmir, həm də genetik siqnalların ötürülməsi vasitəsilə bütün immun sistemin fəaliyyətini artırır.

Hazırda alimlər bu mexanizm əsasında yeni müalicə üsullarının hazırlanması üzərində çalışırlar. Gözlənilir ki, bu vezikullar həm müstəqil terapiya kimi, həm də mövcud immunoterapiya üsulları ilə birlikdə istifadə oluna bilər.