Donuz südü, demək olar ki, heç kimin istifadə etmədiyi məhsuldur. Uşaqlıqdan inək və keçi südlərinə öyrəşmişik, lakin bəzi yerlərdə dəvə südünü də içirlər. Bəs niyə kənd təsərrüfatında çox yayılmış donuzlar heç vaxt "südçü" heyvanlara çevrilmədilər?

BAKU.WS xəbər verir ki, cavab təkcə mədəniyyətdə deyil, həm də biologiyadadır.

Çox az südü olur

Donuz süd verir, lakin çox kiçik həcmdə, bu, yalnız donuz balaları üçün kifayətdir. Donuz yalnız 15-20 saniyə ərzində sözün həqiqi mənasında süd ifraz edir. Onu əllə və ya maşınla sağmaq demək olar ki, mümkün deyil.

Tərkibi və dadı

Donuz südü çox yağlı (10%-ə qədər) və qatıdır. Tərkibində çoxlu protein və az miqdarda laktoza var, dadı duzlu və xoşagəlməzdir. Pasterizə olunsa belə, çətin ki, kimsə belə südü qəhvəyə və ya sıyığa əlavə etmək istəsin.

Dərhal xarab olur

Donuz südü soyuducuda saxlandıqda belə çox tez turşuyur və ondan pendir və ya qatıq kimi bir şeyin hazırlanmasını çətinləşdirir.

Səmərəsiz və gəlirsiz

Hətta bir litr donuz südü əldə etmək üçün çox vaxt, səy və böyük ferma lazımdır. Bu, inək və ya keçi südü əldə etmək asanlığı ilə müqayisə oluna bilməz, buna görə də iqtisadi cəhətdən mənası yoxdur.

Risklər və mədəniyyət

Tarixən insanlar çirk, xəstəlik və parazitlərlə əlaqəli olduqları üçün süd mənbəyi kimi donuzlardan qaçırdılar. Bundan əlavə, bir sıra dinlərdə (İslam və Yəhudilik də daxil olmaqla) donuz əti haram sayılır ki, bu da yalnız bu heyvanlarla əlaqəli hər hansı məhsula ikrah hissini artırır.

Nəticə:

Donuz südü zəhərli və təhlükəli deyil, lakin onu sağmaq mümkün deyil, saxlamaq çətin, dadı xoşagəlməz və emal etmək çətindir. Buna görə də insanlar üçün deyil, donuz balaları üçün səmərəlidir. Bu məsələdə həm elm, həm də sağlam düşüncə yekdildir.